Σχέσεις στ-οργής;


www.gracemediation.org

Με αφορμή σχετικό μάθημα στην τάξη για τις οικογενειακές σχέσεις και πολλές απόψεις, που ανταλλάξαμε, μου έρχεται και πάλι το απόσπασμα από τη συνέντευξη της διακεκριμένης συγγραφέως και ψυχολόγου Φωτεινής Τσαλίκογλου στη www.lifo.gr (4/05/2014):

………………….Τι χρειάζεται μια μητέρα;
Να μη θεωρεί το παιδί προέκτασή του εαυτού της, να επιτρέπει τις επιθυμίες του. Να μην απειλείται από αυτές. Να μην είναι ο χειριστής, ο ιδιοκτήτης των επιθυμιών και των ονείρων του….

………………….Ποιό πιστεύετε είναι το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει μια μητέρα;
Να επιλέγει ως αγαπημένο της τρόπο ανατροφής την πειθαρχία, το φόβο, την ευπείθεια…..την προσαρμογή του παιδιού της σε ξένες επιταγές, την άνευ όρων υπακοή στην όποια εξουσία, την τιθάσευση και χειραγώγηση των επιθυμιών του παιδιού της. Να μην αντέχει να δεχτεί ότι το παιδί της δεν είναι η προέκταση του εαυτού της. Ότι δεν γεννήθηκε για να εκπληρώσει το δικό της ανεκπλήρωτο σχέδιο ζωής. Ότι το παιδί της δεν είναι το ρούχο της στο γυμνό της σώμα, το κεραμίδι πάνω από το άσκεπο κεφάλι της. Το λάθος της είναι να εκπαιδεύει το παιδί της σε έναν ψευδή εαυτό………………

Τέλος αυτό που μου έκανε εντύπωση από την ίδια συνέντευξη είναι αυτό το “περί θυσίας της μάνας”, φαντάζομαι, όταν η θυσία δεν είναι αληθινή. Λέει λοιπόν:

……………………Για τη «θυσία της μάνας» τι έχετε να μου πείτε;
Είναι μια πράξη βίας προς το παιδί. Η μάνα – θυσία προτάσσει και επικαλείται ακατάπαυστα στο παιδί τις θυσίες που κάνει προς χάριν του. Αυτή η ιδιοτελής θυσία, δεν είναι θυσία, αυτή η δήθεν προσφορά δεν είναι προσφορά. Γιατί ζητάει αναγνώριση, απαιτεί αντάλλαγμα. Η θυσία από τη στιγμή που την προφέρεις ως λέξη, από τη στιγμή που την επικαλείσαι, πάει, εξατμίστηκε. Η μάνα – θυσία είναι μια απάτη. Ζητά τα πάντα από το παιδί της. Μπορεί να το κρατήσει όμηρο στην υποχρέωση που ζητά. Έχουν διαλυθεί ζωές, έχουν καταστραφεί άνθρωποι από αυτό………………………..

Προσωπικά και μετά από εκτενή συζήτηση θεωρώ ότι το κλείσιμο ενός κύκλου οικογενειακής και φαινομενικά ομαλής συμβίωσης είναι αναπόφευκτο όπου οι ρόλοι αντιστρέφονται. Οι ανταποδοτικές σχέσεις είναι θλιβερές και σχεδόν πάντα συγκρουσιακές. Τη βασική απόσταση πρέπει να την βάλουμε για τη δική μας ισορροπία, όταν η χειραγώγηση και το “μου χρωστάς” για ό,τι σου έκανα, σού πετιέται στα μούτρα. Τα παιδιά τα κάνεις, για να σε σέβονται μέσα από το παράδειγμα που δίνεις ως γονιός και όχι για να εξαργυρώσεις τα δικά σου απωθημένα. Την αγάπη και τον σεβασμό τα δίνεις απλόχερα και δεν τα απαιτείς. Διαφορετικά οι σχέσεις στοργής μετατρέπονται σε σχέσεις οργής!

 

“Το πιο σημαντικό πράγμα που οι γονείς μπορούν να μάθουν στα παιδιά τους είναι πώς να τα βγάζουν πέρα χωρίς αυτούς”.
Frank A. Clark, Αμερικανός πολιτικός

ΠΗΓΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ: www.lifo.gr (4/05/2014) από την Αργυρώ Μποζώνη

This entry was posted on Tuesday, October 25th, 2016 at 6:30 pm and is filed under Thoughts. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Post a Comment